Sjølvstendigheit.

Eg merkar eg blit rimlig irritert på vaksne folk som mener ungdomen ikkje er sjølvstendige. At vi aldri tar ansvar, eller bryr oss om konsekvensane for handlingane våre. Det gjer meg arg. Det er godt mogleg det er slek for nokon av dei unge. Men ikkje meg. So når ein voksen kjem og seier noke slekt til meg. Huff.

Det er spansk time, og ein elev påpeiker at vaksne har eit enkelt liv. Dei går på jobb, er der til 3-4, går heim og er ferdige. I ditta tilfellet var ikkje læraren einig. Dei må rette prøvene våre. Det er ikkje VÅR feil, det igjen er ein ANNAN vaksen sin feil. Poenget er. Det er hardt og vere ungdom. Fyrst skule, so skal du gjerne trene, so skal du jobbe, og at på til der igjen kjem dissa prøvene. Kor skal vi hente energien frå når vi må ta til med alt dette? Trene må vi gjere for å vedlikehalde kroppen til å takle presset, og for å få energien. Energien skulle eg og fått frå å såve, men det går ikkje for då må vi gjere lekse og lese til prøve. Noke som utarta seg til at vi kjem trøtte på skulen, og lærarane klaga. Min lærar mente no at eg måtte kutte ut jobben min, fordi den ikkje kom inn i dinna syklusen på ein måte. Jobb, student og skule passar ikkje saman. Men visst faen gjer dei det! Kordan skulle ein student ellers overleve?

Då må eg og berre få sei at, ja eg bur heime. Då får eg jo alt i fanget? Klær, mat, penga, nyvaska klær? Nei. Med skilte foreldre, og ein bustad hjå faren min (som alltid reiser Norge rundt på jobb) er det eg som må forsørge meg sjøl. Det blir som å bu på hybel. Einaste problemet der er at eg ikkje får stipend. Kvifor? Fordi pappa tjener for mykje pengar. Og ka innflytelse har det på meg? Ingen. Han er vandt til å forsørge seg sjølv, og han er vandt til at EG forsørga meg sjøl. Både med mat og klede. Og difor kan eg ikkje kutte ut jobben. Det er ikkje ein selvfølge at alle ungdomar har det like fritt heime som andre. Dei som trur det kjenner ikkje til livet i den virkelige verda. Gjett om dei vil få seg eit sjokk når dei flyttar for seg sjølv. Det er ikkje alle som kan kome heim til nylaga mat, nyvaska klede, rydda rom, penga på bordet og fryd og gammen. Nokon har vøkse opp, lært å ta vare på seg sjølv og alikavel gjere ein suksé både på jobb og skule. Eg får skryt med sjefen om å være ein av dei beste, eg blir overdøst i overfladige julegåve, men samtidig brillijera eg på skulen med omtrent 5 i ALLE fag. Kordan kan eg kombinere det? Eg er Wonder Woman. Og ein kver vaksen som skal komme og øydelegge ditta for meg kan dra seg til helvette. Som om eg ikkje har andre ting å tenke på? For andre ungdommar som kanskje kjem til å lese det. Verdsett det dykk har, og ikkje grin om dykk ikkje fekk den nye Levi's buksa. Vakn opp. DITTA er livet!

Ét ord

Lisa

11.jan.2009 kl.14:42

Haha, ja eg har hentann :) han bur lykkelig her igjen !

Skriv en ny kommentar

//Eirin Victoria

//Variasjon

//Arkiv

hits Blogglisten