Det å være tilbakeståande.

Nei eg er ikke det. Eller er eg? Det eg meiner er at eg vil trekke meg tilbake. Eg føler det er på tide, dei føler det er på tide. So kva gjer eg? Eg lengtar og lengtar, men det skjer ingenting. Eg begynn å tenke, men det hjelp ikkje. Eg foretrekker å glømme, framfor å huske. Det gjer det so mykje lettare. Det å ikkje måtte tenke på det.

Eg føler meg tom innvendig. Som om ingenting betyr noke lengre. Kvifor? Eg veit ikkje. Men eg føler det kjem. Det kjem på nytt, som før. Nett som før. Hei, eg heiter tomheit. Kvifor kjem du?

cimg0338
cimg0339cimg0340

Det å være melankolsk, det kastar seg over meg som et svart teppe. Og det er særs vanskeleg å finne utgongen. Hadde der berre vore eit lyspunkt? Men det er der? Er det ikkje? Det må være det. Om ikkje. Hjelp.
Eg føler det litt som om eg ikkje eksisterar. Som om eg ikkje passar inn. Hjelp meg.

Dagane blir lengre og lengre. Tida går saktare og saktare. Det er vel en bra ting i seg sjøl? Ein får betre tid til ting? Men det gjer meg for mykje tid. Tid eg synst er unødig meg verdt. Det får meg til å huske. Huske eg ei vil. Eg vil legge meg ned. La det gå forbi. Eg ventar.

signaturen

Ét ord

05.feb.2009 kl.12:39

EG LER

Skriv en ny kommentar

//Eirin Victoria

//Variasjon

//Arkiv

hits Blogglisten