Om å såve som oss.

Vi ligg der. Du og eg. Eg og du. Vi. Det er ikkje natt før eg kjenner at du held rundt meg. Kjenner den varme pusten din i nakken. Rykningane i kroppen din rett før du sovnar. Det er natt. Det er ro. Eg blir liggande å kjenne på at du søv. Eg blir liggande å smile, nettopp fordi eg tenkjer eg er verdens heldigaste jente. Så begynner tankane å vandre. Korleis skla eg klare meg i fire mnd utan dette? Fire mnd på andre sida av verda utan han. Eg vel å legge tankane bak meg og kun fokusere på det som er no. Det er kun oss. Deg og meg. Meg og deg.

signaturen

Ét ord

Lisa

20.sep.2010 kl.22:31

så fint skreve. Dokk klare det nok fint!

Skriv en ny kommentar

//Eirin Victoria

//Variasjon

//Arkiv

hits Blogglisten