Fire månendar.

Eg våknar av at du kysser meg ømt på kjaken og den herlige stemmen din som seier; såv godt. Eg er fortsatt heilt i ørska, men forstår kva som skjer. Eg har friheita til å såve litt lengre, samtidig som du skal gå på jobb, men det hindrar deg ikkje i å krype opp i senga i berre fem minutter til, kun for å varme deg på den varme, nakne kroppen min. Eg kan høyre deg smile. Du reis deg opp, og det neste eg hugsar er eit klikk i døra. Det er du som låse døra, på den måten kan eg såve trygt sjølv om du ikkje held rundt meg.

Minutta forsvinn ut i morgontimane, og eg vaknar til ei tom leilighet. Dette er ei kjensle eg ikkje likar og det får meg til å tenke; er det slik eg skal føle det kvar morgon i fire månendar? Gud så eg kjem til å sakne deg. Men det er faktisk berre etthundreogsju dagar. Seksten måndagar utan deg. Dette skal vi klare.


Oh(!) how I will miss you when I move to Australia. All though it's just for four months. Onehundredandseven days. Sixteen mondays.

Ét ord

Anette

11.jan.2011 kl.14:50

fint innlegg. og du får det forhåpentligvis så bra, og e opptatt med allslags spennende eventyr, at du ikkje får tid til å kjenne ordentlig på ensomheten! love you <3

Skriv en ny kommentar

//Eirin Victoria

//Variasjon

//Arkiv

hits Blogglisten